ELLE

Był boski, dżentelmencki oraz przemiły, przeglądając menu co chwilę zerkała na niego ukradkiem układając tekst sms-a, którego zamierzała wysłać przyjaciółce, jak tylko coś zamówi i pójdzie do toalety. Zamówiła wytrawne wino, pierś kurczaka i sałatkę grecką. On natomiast zamówił łososia i wodę mineralną. Patrzyli na siebie przez moment, kiedy on nagle rozpoczął rozmowę. Zanim się obejrzała, dania były już zjedzone i dochodziła godzina 23:00.
-Już późno, muszę wracać do domu, rano wcześnie wstaję.- Elle uśmiechnęła się do Briana.
-Odwiozę cię.- Rzucił stanowczo, poczekał na kelnera, zapłacił. Wstali i powoli szli do auta.


BRIAN
Przed oczami miał najpiękniejszą kobietę świata, uśmiechnęła się do niego.
-Cześć.- Odwzajemnił uśmiech i otworzył jej drzwi do sportowego auta. Przez całą drogę rozmawiali o tym, że niebo jest piękne, oraz o zachodzie słońca, który oboje uwielbiali. Nie było strasznych korków, jechali w miarę płynnie jak na Nowy York. Skręcił gwałtownie w lewo i zaparkował samochód pod restauracją 'Beauty Flower', szybko wybiegł z Porshe i otworzył drzwi dziewczynie. Oboje idąc czerwonym dywanem w kierunku wejścia wyglądali zjawiskowo, paparazzi zastanawiali się nawet czy to nie są jakieś gwiazdy Hollywood. Weszli, usiedli przy stoliku, otworzyli menu.


ELLE

Usiadła na skórzanej sofie i otworzyła laptopa.
"JEDZIE DO CIEBIE!!! BĄDŹ GOTOWA ZA 10 MINUT!!!"- Mike wysłał jej wiadomość na chacie. Była strasznie podekscytowana randką w ciemno. Dochodziła 20:00, a ona była gotowa, jakby miała wyjść za sekundę, zostało jej 5 minut, więc postanowiła pobawić się z Nią, jej pieskiem rasy Yorkshire Terrier. Ten jej słodki muchojad właśnie leżał na pufie i gryzł małego patyczka.
-Nia!- Elle zawołała suczkę, która przybiegła do niej jak rakieta. Dziewczyna rzuciła Yorkowi piłeczkę i krzyknęła "Aport!", Nia natychmiast pobiegła za niebieską piłeczką, chwyciła ją zębami i wiernie przyniosła swojej pani. Nagle zobaczyła muchę i pobiegła za nią jak zaczarowana, zniknęła z oczu Elle, dopiero wtedy dziewczyna zdała sobie sprawę, że już musi zejść na dół. Ubrała szpilki, sięgnęła po torebkę i wybiegła z apartamentu. Wysoki kok omal jej się nie rozwalił podczas, gdy biegła do windy. Pchnęła ciężkie drzwi i wyszła na zewnątrz. Rozejrzała się, na podjeździe stało krwiste Porshe, a przed nim stał... Brian. Zaniemówiła, przecież on jest takim ciachem. Czy mógłby się zakochać w kimś takim jak ona? Podeszła do niego powoli i uśmięchnęła się.


MIKE

Nadszedł ten czas, nadeszła chwila spotkania. Mike spojrzał na zegarek widocznie okazując znudzenie. Czekał nad opuszczonym stawem dobrą godzinę, a jednak wciąż tu był. Stojąc tak i rozmyślając, wreszcie doczekał się Briana. Wiatr powiewał mu kasztanowe włosy, a zachodzące słońce oświetlało jego przystojną twarz. Piękny i nieskazitelny chłopak wysiadł z czerwonokrwistego Porshe i postawił skórzane Conversy ma popękanym asfalcie.
-Przepraszam za spóźnienie, coś mi wypadło.-Brian usiadł na drewnianej ławce i spojrzał w stronę stawu.
-Nic się nie stało, dobrze, że w ogóle jesteś.-Mike dosiadł się do Briana i podziwiając zachód słońca kontynuował.- Proszę cię tylko o jedno spotkanie z nią. Dla Elle to jest naprawdę ważne.
-OK, więc kiedy ma się odbyć to spotkanie?
-Moja siostra myśli, że już dzisiaj jest umówiona.- Mike spóścił wzrok mając nadzieję, że to nie odtrąci Briana.
-Dobra, mam czas.- Oboje wsiedli do swoich aut i jeden podążał za drugim. Jechali prosto do apartamentu Elle.

________________________________________________________

Przerobiłam wcześniejszy fragment i kontunuowałam jako nowe opowiadanie 'Why?' :]


Aby cokolwiek wrzucić na bloga, postanowiłam wstawić tutaj fragment mojej nowej książki :)
___________________________________________________________________________

Nadszedł ten czas, nadeszła chwila spotkania. Mike spojrzał na zegarek widocznie okazując znudzenie. Czekał nad opuszczonym, ogromnym stawem dobrą godzinę, a jednak się nie poddał. Stojąc tak i rozmyślając, wreszcie doczekał się Briana. Wiatr rozwiewał mu włosy, a zachodzące słońce oświetlało jego przystojną twarz. Piękny i nieskazitelny chłopak wysiadł z czerwonokrwistego Proshe i postawił skórzane Conversy na asfalcie.
-Przepraszam za spóźnienie. Miałem sprawę do załatwienia.- Brian usiadł na drewnianej ławce i spojrzał w stronę stawu.
-Nic takiego, mam mnóstwo czasu. Ważne, że jesteś, chcę abyś dokonał mojego zlecenia.- Mike dosiadł się do chłopaka i podziwiając zachód słońca kontynuował.- Warunki są takie: Chronisz ją, nie mówisz kim jesteś, ma wrócić żywa, jako człowiek.- Brian wyraźnie okazywał obojętność wobec wymienionych warunków, aczkolwiek przy ostatnim można było zauważyć błysk w jego błękitnym oku.
-Mhm, Wszystko jasne, mam tylko jedno pytanie. Kim mam dla niej być? Ochroniarzem, przyjacielem?- Chłopak odwrócił się w stronę Mike'a.
-Zobaczymy... Przedstawię ci ją już dzisiaj. Okej?
-Może być.- Oboje wsiedli do swoich aut i jeden podążał ślad w ślad za drugim popękaną jezdnią.

__________________________________
Co o tym sądzicie? Co poprawić? :]


Aleks znał Amerykę, był już w niej. Widać to było w jego zachowniu, zupełnie innym od mojego. Ja cały czas oglądałam się za siebie, podziwiałam widoki, a Aleksa to w ogóle nie ruszało.
Mój towarzysz szukał hotelu, chodził w jedną i drugą. W końcu znaleźliśmy hotel i czym prędzej do niego ruszyliśmy.
-Witam szanowne państwo, pokój dla dwojga? Koszt 360$ za dobę.- Odezwał się szczupły facet w dziwnych okularkach.
-Dziękuję panu, jednak prosiłbym o dwa pokoje jednoosobowe. - Zaprzeczył Aleks. Facet zaczął grzebać w swoich papierach.
-Przykro mi, ale mamy tylko jeden pokój dla dwojga.- Oznajmił zakłopotany dziwny pan.
-Trudno, to proszę o ten pokój dla dwojga.- Aleks grzecznie podziękował na koniec, dokonał zapłaty i zaprowadził mnie do pokoju 204. On sam po schodach wnosił bagaże, chciałam zaproponować swoją pomoc, ale damie niezbyt wypadało. Aleks otworzył drzwi. Przede mną ukazał się ładny pokój z dwuosobowym łóżkiem, komodą, szafą i łazienką. Widok mieliśmy bardzo fajny, bo na pobliskie ulice. Dla kogoś kto tu mieszka od dłuższego czasu to jest nudne, ale dla mnie to wszystko było takie ciekawe.

___________________
Jak wam się podoba?

PS: Zaczynam nową książkę. Tej chyba nie dokończę, gdyż źle ją zaczęłam, nie rozplanowałam sobie wydarzeń itp. :/ Tak więc dodam tu wszystkie części tej książki, jakie mam w swoim czasie, a niedługo po tym będziecie mogli przeczytać opis nowej książki i udostępnię wam fragmenty :)


   Podróż trwała miesiące, dokładnie nie wiem ile, ale dużo rozmawiałam z Aleksem. Poznałam go trochę lepiej. Chociaż to ja w większości opowiadałam mu o sobie, a on nic.
Aleks podbiegł do mnie.
  -Zbliżamy się już do lądu.- Pociągnął mnie za rękę i poprowadził na przód statku. Przede mną ukazał się wspaniały widok Ameryki.
  Nie zdążyłam się zorientować, a już byliśmy przy brzegu, Aleks poszedł na chwilę po nasze bagaże. Co dziwne, ja nie miałam żadnego, ale Aleks najwyraźniej przewidział, że będziemy płynąć razem parowcem i przed tym rejsem kupił mi potrzebne rzeczy.
  Kiedy wrócił uśmiechnął się do mnie tajemniczo, zaniósł bagaże na ląd i położył je przy ławce. Cały czas szłam obok niego i przypatrywałam się jego zachowaniu. Było jakoś odmienne, zachowywał się tak samo tajemniczo, jak wtedy kiedy mnie porwał. Usiadł na ławce obok mnie i rozmyślał o czymś gorączkowo.
  Po pewnym czasie wstał i wziął bagaże do rąk, podeszliśmy do najbliższego powozu i wyruszyliśmy wgłąb Nowego Jorku.

________________________________________
Przepraszam za długą nieobecność na blogu :c
Postaram się dodawać częściej fragmenty.

Jak wam się podoba?


Minęło już wystarczająco dużo czasu i moje przekonanie wzrosło, że nie jesteśmy już w Wielkiej Brytanii. Po wejściu na statek przywołałam sobie do głowy myśl o mojej rodzinie, Antoniego zakochanego we mnie, moich przyjaciół. Teraz nie było powrotu, niewielki statek odbił się od brzegu i kursował w kierunku Ameryki.
Stałam przy burcie i oglądałam się za siebie. Jakiś mężczyzna objął mnie w pasie. Poczułam nagłą rozkosz, dreszcz przebiegł moje ciało.
-O czym myślałaś?- Aleks niebezpiecznie zbliżał swoje usta do mojej twarzy, jednak... Odwrócił się i spojrzał na oddalający się ląd Anglii.
-O rodzinie, przyjacielach.- Wyznałam Aleksowi.
-Hmmm... Też będę tęsknił, ale nie za tym co ty.- Jego rozmyślony głos rozbrzmiał łagodnie.
-To za czym?
-Niezbyt mogę ci o tym powiedzieć. To tajemnica.- Zapragnęłam tą jego tajemnicę odkryć. Nie wiem co mnie tak pociągało, ale wiedziałam, że on zmieni moje życie na lepsze.
Aleks cały czas obejmował mnie, dopiero kiedy odsunął się ode mnie zorientowałam się o tym.
-Gdzie i po co mnie zabierasz?- Aleks odwrócił się w moją stronę, przyjrzał uważnie.
-Myślę, że już jesteś gotowa, aby poznać prawdę...- Moja twarz rozjaśniła się i oczekiwała odpowiedzi.- Przybywając do Londynu usłyszałem, że jest tam najpiękniejsza dziewczyna na świecie, zamierzałem ją zobaczyć, poznać...
-Poznałeś?
-Tak. Była cudowna i nadal jest. Stoi tuż przede mną i rozmawiam z nią.
-Ludzie tak o mnie mówią?- Zaskoczona tym musiałam się dowiedzieć prawdy.
-Ależ oczywiście. Ale wróćmy do mojej historii. Jak tylko dowiedziałem się, że jesteś na balu włamałem się do ogrodu przez płot.
-A więc te ruszające się krzaki to byłeś ty. Obserwowałeś mnie!
-Spokojnie... Widziałem wszystko, jak on klęka i zamierza mi cię zabrać z sprzed nosa. Nic nie mogłem zrobić, po prostu wierzyłem, że dasz mi nieświadomie szansę. I stało się! Powiedziałaś mu, że musisz się jeszcze zastanowić, a teraz on nie ma szansy. Wyszliście z ogrodu potajemnie i spacerowaliście. Cały czas szedłem za wami... Kiedy chciał cię pocałować nie wytrzymałem, podbiegłem, kopnąłem go, związałem ciebie i zawiązałem ci opaskę. Gościu nic poważnego się nie stało, nawet nie krwawił. Uciekłem do starego hotelu i położyłem cię. Ale ty automatycznie się obudziłaś. Nie widziałem cię zbyt dobrze, a tak bardzo oczekiwałem tej chwili... Zaświeciłem świecę i mogłem cię podziwiać.
-A teraz co zamierzasz zrobić?- Cała jego historia była niesamowicie ciekawa i zaskakująca. Nie mogłam oderwać od niego wzroku, gadał jak napalony. A teraz wiem, że on też jest we mnie zakochany, ale sie powstrzymuje z jakiegoś powodu.
-Zabieram cię do Stanów Zjednoczonych. Zamierzam cię poznać lepiej, oże... Nie tych planów już nie zdradzę.- Aleks zawstydzony, że się trochę wygadał spojrzał w dół.
________________________________________________________
Jak wrażenia? :)



Follow Me
Rozdział 2
Zakazana miłość, idealny chłopak, tajemnicze porwanie.

Aleks pociągnął mnie delikatnie w stronę wyjścia. Wschodzące słońce oświetliło nam drogę do czarnego powozu, przy którym czekały dwa konie. Mój towarzysz podszedł do mnie i pomógł mi wsiąść do powozu. On sam usiadł na miejscu powoźnicy. Wyruszyliśmy w przeciwną stronę od zamku. Ogromna budowla była na wzgórzu bardzo widoczna, oświetlona przez setki świec.

Siedzieliśmy i milczeliśmy, Aleks sprawnie kierował końmi. Powoli rozpoczynał się nowy dzień. Ale ja strasznie cierpiałam. Cierpiałam, bo tak bardzo chciałabym nie chcieć z nim jechać, ale... Tak bardzo mnie pociągał, że przez całą drogę gapiłam się na niego. Był niesamowity, zachowywał się czujnie, ostrożnie. Ciekawa byłam, gdzie mnie zabierze. Dlatego siedziałam na tylnym siedzeniu, nie próbowałam uciekać, a on dobrze o tym wiedział, więc nie związywał mi rąk, bądź nóg.
______________________________________________________________
Podoba się wam?


Dwa fragmenty jednego dnia? Chyba zwariowałam :p
____________________________________________

Otworzyłam oczy. Ciemno, dalej czarny obraz. Mrugałam często mając nadzieję, że to pomoże, ale zdałam sobie sprawę, że ktoś zawiązał mi cienką tkaninę na głowie w pasie oczu. Spróbowałam wstać ale nogi mi na to nie pozwalały. Nagle usłyszałam ciche kroki, ale ciężkie. Na pewno był to mężczyzna. Poczułam, że się unoszę i leżę na czymś niewygodnym. Chyba wziął mnie na ręce. Zaczęłam się szarpać kiedy usłyszałam pierwsze jego słowa.
-Spokojnie, nie ruszaj się. Zaraz ci zdejmę tą chustę.- Usłyszałam najpiekniejszy głos w całym moim życiu. Był taki delikatny, spokojny. Po chwili poczułam ostrożne dłonie tuż obok mojej twarzy. Tajemniczy mężczyzna zaczął ściągać tkaninę i powoli ją zsunął... Otworzyłam oczy. Ciemno. Ale widziałam zarys mocno zbudowanego faceta trzymającego mnie w swoich muskularnych ramionach.
-Dlaczego jest tak ciemno?- spytałam drżącym głosem.
-Dlaczego ty jesteś tak piekielnie piękna?- odpowiedział pytaniem na pytanie. Umilkłam, zrobiło mi się jakoś dziwnie zimno. Znajdowaliśmy się w pokoju, okno było lekko uchylone. Droga ucieczki! Zbierałam się na wstanie ale nie mogłam. Nie, nie chodziło o to, że nie mogłam tylko nie chciałam... I tu był problem. Coś podpowiadało mi, żebym ruszyła się i uciekała jak najdalej. Jego twarz powolutku zbliżała się do mojej.
-Nie mogę tego zrobić.- Usłyszałam cichy szept.
-Kim jesteś?- Tylko tyle udało mi się wykrztusić.
-Aleks, a ty jesteś Hannah?
-Zgadza się. Skąd o tym wiesz?- Nie odpowiedział na pytanie. Podszedł do lekko zarysowanych drzwi. Obok stała komoda, na której położona była świeca. Odwrócił się ode mnie i wyjął zapałkę po czym rozbłysło światło i oświetliło cały pokój. Nie przyglądałam się pomieszczeniu, czekałam tylko aż zobaczę jego twarz. Odwrócił się w moją stronę. Świat zawirował w mojej głowie. Miał mocno zarysowane rysy szczęki, szare jak mgła oczy, ciemnobrązowe włosy, niemal czarne. Wstałam z łóżka i spojrzałam na niego.
-Czego ode mnie chcesz?- Rzekłam, kiedy nagle łzy zaczęły wypływać z moich oczu powoli.
-Niczego.- Patrzył w moje niebieskie jak ocean oczy, spojrzał trochę niżej, na usta. Przysunął się do mnie. Słyszałam nasze oddechy, niestety on nic więcej nie zrobił. Stał jak słup soli przede mną i patrzył mi w oczy. Tak marzyłam o pocałowaniu go, ale zaraz, on mnie porwał! Zaraz przed tym jak miałam pocałować Antoniego. Te myśli od razu zniknęły z mojej głowy kiedy tylko Aleks kazał mi się położyć spać. Zrobiłam to, byłam strasznie zmęczona, zasnęłam po 5 minutach leżenia.
***
Obudziłam się patrząc prosto na Aleksa. Siedział na krześle, tuż obok niewygodnego łóżka. Wyszedł do pokoju obok, który był łazienką. Skorzystałam z jego nieobecności w pokoju i rozejrzałam się za drzwiami. Odpuściłam szybko, gdyż Aleks w ciągu niecałej minuty wrócił.
Przyjrzałam się mu. Rozczochrane włosy, które sprawiały, że wyglądał uwodzicielsko, łobuzerski uśmiech, który właśnie mi przesłał... A ja wciąż byłam w sukni balowej.
-Nie rozumiem tego wszystkiego. Dlaczego mi to zrobiłeś? Po co mnie porwałeś?- Przechylił głowę i analizował mnie wzrokiem. Zadane przeze mnie pytanie nie otrzymało odpowiedzi. Powoli go nienawidziłam, ale również byłam w nim zakochana.
-Wychodzimy, już czas.-Oznajmił Aleks.
___________________________________________________________

Może zauważyliście jakiś skrawek, który już wam wcześniej pisałam? ;)
Jak wam się podoba?
PS: Jeśli nie macie czasu lub wam się nie chce pisać komentarza to proszę tylko o zaznaczenie 'reakcji' pod postem :) Z góry dziękuję!