Aleks pociągnął mnie delikatnie w stronę wyjścia. Wschodzące słońce oświetliło nam drogę do czarnego powozu, przy którym czekały dwa konie. Mój towarzysz podszedł do mnie i pomógł mi wsiąść do powozu. On sam usiadł na miejscu powoźnicy. Wyruszyliśmy w przeciwną stronę od zamku. Ogromna budowla była na wzgórzu bardzo widoczna, oświetlona przez setki świec.
Siedzieliśmy i milczeliśmy, Aleks sprawnie kierował końmi. Powoli rozpoczynał się nowy dzień. Ale ja strasznie cierpiałam. Cierpiałam, bo tak bardzo chciałabym nie chcieć z nim jechać, ale... Tak bardzo mnie pociągał, że przez całą drogę gapiłam się na niego. Był niesamowity, zachowywał się czujnie, ostrożnie. Ciekawa byłam, gdzie mnie zabierze. Dlatego siedziałam na tylnym siedzeniu, nie próbowałam uciekać, a on dobrze o tym wiedział, więc nie związywał mi rąk, bądź nóg.