-Panna Hannah Ludes, olśniewająca dama szukająca kandydata na męża!- wystąpiłam na przód delikatnie kładąc pantofelki najlepszej jakości na porcelanowych schodach. Ukłoniłam się księciu Danvee oraz innym osobowościom.

Sala balowa zachwycała swym urokiem, była średniej wielkości, a ludzie znajdujący się w niej byli niewysłownie mili. Podziwiałam czerwone róże w złoconych flakonikach, czerwone jak krew dywany oraz stoły duże jakby miały pomieścić sto osób. Bo taka była prawda, a nawet nie sto lecz dwieście osób ugościć miał książę Antonio Merris.

Bal zorganizowany został, gdyż książę Antonio szuka tej jedynej, dlatego też wszystkie londyńskie damy zostały zaproszone na bal. W tym także ważne osobistości męskie, które wypadało zaprosić na taką uroczystość.

Wszystkie damy na sali oczekiwały księcia Merrisa. Był on od dziecka chroniony od mediów i nikt do tej pory oprócz jego służących oraz rodziny nie wie jak wygląda. Każda dziewczyna rozglądała się po sali i niecierpliwie wyczekiwała jego nadejścia.

-A zatem wszystkie damy zaproszone są już obecne, więc ogłaszam uroczyste nadejście jego mości Antoniego Merrisa!- na salę wszedł schodami szczupły mężczyzna o blond włosach, które podkreślały jego lekko wystające kości policzkowe. Wszystkie damy ustawiły się najprędzej jak wypadało w kolejce do niego i powoli przesuwały się do przodu. -Dziękuję, że przyszłaś. Miłego wieczoru. Następna!- automatycznie Antonio odrzucał każdą damę. Przede mną stały trzy kandydatki i wkońcu nadeszła moja kolej. Książe nie patrząc na mnie zaczął mówić swój wyuczony tekst, kiedy nagle spojrzał na mnie i... Przerwał, tak po prostu przerwał.

-Czy mogę milady prosić do tańca?- wszyscy odruchowo spojrzeli w naszą stronę. Dziewczyny za mną modliły się, abym odrzuciła, a inni po prostu gapili się. W głowie mi się zakręciło na widok jego brązowych oczu.

-Oczywiście.- przyjęłam prośbę, a on ujął mnie za rękę i poprowadził na parkiet. Powoli tańczyliśmy do muzyki.

-Jak pani na imię?- spytał Antonio elegancko wirując do orkiestry.

-Hannah Ludes, książę.- Odpowiedziałam zawstydzona, gdyż wszyscy wokół nastawiali ucha i podsłuchiwali naszą rozmowę. Merris pod koniec muzyki delikatnie ujmując moją dłoń pociągnął mnie w stronę ogrodu. Niemo spytał czy zechcę z nim pójść, a ja przytaknęłam głową. Nasze ręce niespodziewanie się splotły. Od razu to zauważyliśmy i speszeni o to, czym prędzej je zabraliśmy.

Ogród był przecudny, ale mężczyzna, z którym tam szłam o wiele bardziej przyciągał mój wzrok. Był naprawdę niezwykle przystojny na tle czarnego nieba z błyszczącymi gwiazdami. Krzaki od czasu do czasu poruszały się podejrzliwie, ale to był pewnie wiatr.

Antonio zaciągnął mnie do labiryntu i powiedział:

-Mogę ci mówić po prostu Hannah?- zadał pytanie i usiadł na niezauważalnej do tej pory ławce.

-Ależ oczywiście.- usiadłam obok niego.

-Ty mi mów Antonio. Ile masz lat? Oczywiście wiek nie jest ważny, ale ciekawość mnie zżera ile może mieć lat taka piękność jak ty.- Antonio zaskoczył mnie swym komplemetem. Wcale nie jestem jakaś znowu ładna. Po prostu orzechowe włosy, niebieskie oczy i średnia karnacja. Wprawdzie od dziecka mawiają mi, że jestem śliczna ale nie wierzyłam, że aż tak jak to ujął Antonio.

-20 lat, książę. A ty Antonio?

-22.- Nie odrywał ode mnie zwroku i nagle uklęknął na jednym kolanie i zaczął grzebać w kieszeni... Minęła ledwo sekunda, kiedy on powiedział najpiękniejsze słowa w moim życiu.

-"Wiecznie niesie w swoim łonie,

Słodka pól władczyni,

Mnie i ciebie, cicha, wielka niech

Życiodajna zwiąże natura;

Hanno, spójrz, nasz urok kwitnie,

Burze ogołocą mnie i ciebie,

Jednak wieczne ziarno wkrótce

W nowy kwiat się nam rozwinie."- Zacytował Friedricha Hölderlina z lekką poprawką, po czym otworzył beżowe pudełeczko, a w nim był pierścionek z diamentem. Ponieważ gapiłam się raz na pierścionek, a raz na niego wielkimi oczyma on powtórzył pytanie w inny sposób:

-Wyjdziesz za mnie?

-Ja... Ja nie wiem co powiedzieć.- spojrzałam na tego cudownego mężczyznę, był jak książę z bajki ale. Ale jest coś co mnie od niego odpycha... Ja w ogóle go nie znam. Pierwszy raz go dzisiaj zobaczyłam.- Dopiero cię poznałam...- Speszony Antonio klęczał i wreszcie oznajmił:

-Czyli chcesz mnie najpierw poznać, a dopiero później zdecydować się?- Książe zastanawiał się przez chwilę.- To może wyjdziemy gdzieś, porozmawiamy, poznamy się lepiej?

-Bardzo dobry pomysł.- Dopiero teraz doszło do mnie całe to wydarzenie. Książe proszący o moją rękę...


1 coments to "Follow me | Rozdział 1 | 1/3"