Dwa fragmenty jednego dnia? Chyba zwariowałam :p
____________________________________________
Otworzyłam oczy. Ciemno, dalej czarny obraz. Mrugałam często mając nadzieję, że to pomoże, ale zdałam sobie sprawę, że ktoś zawiązał mi cienką tkaninę na głowie w pasie oczu. Spróbowałam wstać ale nogi mi na to nie pozwalały. Nagle usłyszałam ciche kroki, ale ciężkie. Na pewno był to mężczyzna. Poczułam, że się unoszę i leżę na czymś niewygodnym. Chyba wziął mnie na ręce. Zaczęłam się szarpać kiedy usłyszałam pierwsze jego słowa.
-Spokojnie, nie ruszaj się. Zaraz ci zdejmę tą chustę.- Usłyszałam najpiekniejszy głos w całym moim życiu. Był taki delikatny, spokojny. Po chwili poczułam ostrożne dłonie tuż obok mojej twarzy. Tajemniczy mężczyzna zaczął ściągać tkaninę i powoli ją zsunął... Otworzyłam oczy. Ciemno. Ale widziałam zarys mocno zbudowanego faceta trzymającego mnie w swoich muskularnych ramionach.
-Dlaczego jest tak ciemno?- spytałam drżącym głosem.
-Dlaczego ty jesteś tak piekielnie piękna?- odpowiedział pytaniem na pytanie. Umilkłam, zrobiło mi się jakoś dziwnie zimno. Znajdowaliśmy się w pokoju, okno było lekko uchylone. Droga ucieczki! Zbierałam się na wstanie ale nie mogłam. Nie, nie chodziło o to, że nie mogłam tylko nie chciałam... I tu był problem. Coś podpowiadało mi, żebym ruszyła się i uciekała jak najdalej. Jego twarz powolutku zbliżała się do mojej.
-Nie mogę tego zrobić.- Usłyszałam cichy szept.
-Kim jesteś?- Tylko tyle udało mi się wykrztusić.
-Aleks, a ty jesteś Hannah?
-Zgadza się. Skąd o tym wiesz?- Nie odpowiedział na pytanie. Podszedł do lekko zarysowanych drzwi. Obok stała komoda, na której położona była świeca. Odwrócił się ode mnie i wyjął zapałkę po czym rozbłysło światło i oświetliło cały pokój. Nie przyglądałam się pomieszczeniu, czekałam tylko aż zobaczę jego twarz. Odwrócił się w moją stronę. Świat zawirował w mojej głowie. Miał mocno zarysowane rysy szczęki, szare jak mgła oczy, ciemnobrązowe włosy, niemal czarne. Wstałam z łóżka i spojrzałam na niego.
-Czego ode mnie chcesz?- Rzekłam, kiedy nagle łzy zaczęły wypływać z moich oczu powoli.
-Niczego.- Patrzył w moje niebieskie jak ocean oczy, spojrzał trochę niżej, na usta. Przysunął się do mnie. Słyszałam nasze oddechy, niestety on nic więcej nie zrobił. Stał jak słup soli przede mną i patrzył mi w oczy. Tak marzyłam o pocałowaniu go, ale zaraz, on mnie porwał! Zaraz przed tym jak miałam pocałować Antoniego. Te myśli od razu zniknęły z mojej głowy kiedy tylko Aleks kazał mi się położyć spać. Zrobiłam to, byłam strasznie zmęczona, zasnęłam po 5 minutach leżenia.
***
Obudziłam się patrząc prosto na Aleksa. Siedział na krześle, tuż obok niewygodnego łóżka. Wyszedł do pokoju obok, który był łazienką. Skorzystałam z jego nieobecności w pokoju i rozejrzałam się za drzwiami. Odpuściłam szybko, gdyż Aleks w ciągu niecałej minuty wrócił.
Przyjrzałam się mu. Rozczochrane włosy, które sprawiały, że wyglądał uwodzicielsko, łobuzerski uśmiech, który właśnie mi przesłał... A ja wciąż byłam w sukni balowej.
-Nie rozumiem tego wszystkiego. Dlaczego mi to zrobiłeś? Po co mnie porwałeś?- Przechylił głowę i analizował mnie wzrokiem. Zadane przeze mnie pytanie nie otrzymało odpowiedzi. Powoli go nienawidziłam, ale również byłam w nim zakochana.
-Wychodzimy, już czas.-Oznajmił Aleks.
___________________________________________________________
Może zauważyliście jakiś skrawek, który już wam wcześniej pisałam? ;)
Jak wam się podoba?
PS: Jeśli nie macie czasu lub wam się nie chce pisać komentarza to proszę tylko o zaznaczenie 'reakcji' pod postem :) Z góry dziękuję!
Anonimowy says:
Cudowne opowiadanie :)
Claudia.Apple says:
Dziękuję! :)
Marta says:
fAJNY BLOGG ZAPRASZAM DO MNIE , DO OBSEROWAWNIA ! <3 www.chockochica.blogspot.com